Deze babysite is een onderdeel van groeimee.nl
Maak zelf een gratis babysite | inloggen
Norah en Sophie

We moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan

Sophie kan rennen, Norah nog niet die valt, staat op en gaat door. Een sterk karaktertje. Norah heeft drie eieren op haar hoofdje gehad. Van het vallen van de Trip Trap. Gelukkig niet op één moment. Het waren drie échte grote eieren. Norah brulde het uit, huilde tranen met tuiten, begroef haar gezicht in de holte van je schouder, nam haar tijd om haar verdriet te uiten en besloot dan dat het genoeg was. Tijd om weer aan de slag te gaan.

Met buil klimt ze de Trip Trap weer op. Ze gaat weer staan. Verder met balanceren op het randje van een vierde ei, want staan zal ze. Zo hoog mogelijk.

Opzij opzij opzij

De meiden komen eraan. Het gaat zo snel. De groei van de meiden. De stappen die ze nemen. Sophie klinkt al bijna als een kind aan de telefoon en niet meer als een peuter. Norah weet de Dikkie Dik-app feilloos op de iPhone te vinden. Drie bladzijden swipen, één bladzijde terug, want ze zat te ver dan middenop de pagina in één keer het juiste plaatje aanklikken. En jawel... daar start het muziekje van Dikkie Dik. Grote ogen bij Norah en een blije lach op haar lippen.

Zaterdag na de Sinterklaas intocht lunchten we bij de Winkel van Sinkel in het centrum van Utrecht. Boven hadden ze een grote ruimte. Daar renden Norah, Sophie en het beste vriendinnetje van Sophie, Jazmine van de ene kant naar de andere kant van de ruimte. Over het middenpad tussen de tafeltjes waar mensen lekker zaten te eten. Ze renden en speelden.

En dan is daar het moment waarop drie meiden, hand in hand, op een rijtje door de ruimte lopen. De wereld is van hun, draait om hun en genietende blikken van gasten bevestigen dat het klopt. Het klopt dat dit de meest vrije periode is van je leven.

Hoe snel gaat de tijd

Zijn weken minuten, maanden uren, kwartalen dagen en jaren weken. Soms lijkt het zo. De meiden groeien als kool en opeens loop je met twee dametjes over straat. Twee dametjes die elkaar aankijken en opeens kunnen schaterlachen. De vrolijkheid zelve. Zelf heb je het gevoel dat je nog moet uitslapen na de vermoeiende periode van de eerste zwangerschap.

We hebben nu bijna een jaar lang gerend, gevlogen van hot naar her, zijn gevallen en weer opgestaan. Van drie dagen creche naar nul naar één dag. Van tweeverdieners naar één. Van vrije tijd en van elkaar genieten naar altijd bezig en werken aan werk. En aan elkaar.

Daar komt vrijdag verandering in. Vrijdag gaan we naar Denemarken. Genieten van elkaar. Lekker niets mee dat moet, alleen wat mag. Lekker buiten in de kou en binnen bij de haard. Spelletjes spelen met zijn vieren. Praten over koetjes en kalfjes, voetbal en de lotto. Over niets, stilstaan.

opzij opzij opzij

maak plaats maak plaats maak plaats
we hebben ongelofelijke haast
opzij opzij opzij
want wij zijn haast te laat
we hebben maar een paar minuten tijd

we moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan
we kunnen nu niet blijven we kunnen nu niet langer blijven staan

een andere keer mischien
dan blijven we wel slapen
en kunnen dan mischien als het echt moet
over koetjes, voetbal en de lotto praten
nou dag totziens adieu het ga je goed

we moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan en weer doorgaan
we kunnen nu niet blijven we kunnen nu niet langer blijven staan(6x)

Songtekst: Herman van Veen

Norah loopt

Norah loopt

Een paar pasjes nog maar, maar Norah loopt van mama naar oma en weer terug. De zusjes Pasveer konden al samen spelen, samen op een bankje staan in de tuin en op de ramen slaan om aandacht te trekken. Ze konden al samen plezier maken onder de douche en samen een bende maken van de kamer. Ze konden al samen gezichten met stift bewerken (toegegeven, dat was meer het idee van Sophie dan van Norah) en samen stil zijn op het moment waarop papa en mama dat ontdekten. Ze konden al samen opkijken met dezelfde blik in hun ogen. Ze konden samen met een driewieler een tocht door de tuin maken en samen spelen op het kleed. Nu begint de tijd, waarin ze samen de wereld kunnen gaan ontdekken.

Wow

Dat is zo leuk om mee te maken. Een tijdje geleden stond papa in de tuin. Norah liep nog niet, maar Sophie kon al op haar loopfiets. Ze kon het pad achter het huis uit fietsen. En mocht dat ook. Maar.... "Sophie... je mag niet van het voetpad af. Beloof je dat je niet van het pad af gaat? En zeker niet de weg op gaan. De weg is gevaarlijk." Ja papa, ja mama, klinkt het dan. En dan zie je die grote meid gaan. Vlot spurt ze op haar fietsje. Haar zus in de tuin achterlatend.

Norah is nog niet zo ver


Maar dat duurt nu niet lang meer. Als je kunt lopen, dan wordt je wereld groter. En de wereld is groot en Norah kruipt de wereld in met grote ogen. Ogen die je aan kunnen staren. Ogen die je laten zien hoe Norah de wereld observeert en hoe ze al snel weet wat ze wil.

Norah kijkt en wijst. Met haar vinger in de verte. Ze zegt niets, maar haar blik en vinger spreken boekdelen. Ik wil.... En als ze het niet krijgt, dan staat papa en mama wat te wachten. Norah weet wat ze wil en hoe ze dat moet krijgen. Daarvoor hoeft ze niet te leren lopen.

Twee meiden, dubbel plezier

Norah en Sophie. Zoals zij zijn wil je er nog wel twee. Het huis is te klein, je aandacht schiet te kort, maar van deze meiden krijg je nooit genoeg. Op momenten waarop je er zelf even doorheen zit hoef je maar naar ze te kijken, ze even vast te houden en je vergeet jezelf.

Vanavond weer... even dat moment waarop de slaap het laat afweten. En dan niet praten maar zwijgen en gewoon even een lang moment stevig vasthouden. Laten weten dat je er bent. Even vasthouden en dan zeggen "ik hou van je" en je realiseren dat je dat ook echt doet. Een kus en welterusten en de rust om eindelijk weer eens een verhaaltje te schrijven.

Zomerse ontdekkingsreizen

Lekker badderen
Omdat het zo heet was buiten, hadden we het zwembadje opgeblazen. Een weekendje bbq'en en badderen. Lekker genieten van de hitte en de halfschaduw. En jawel. Norah spettert als een gek, terwijl Sophie worstelt met het feit dat ze nog nauwelijks in het badje past. Sophie wordt bijna boos op Norah, tot ze zich realiseert dat haar zusje het niet zo slecht bedoelt en dan spettert ze vrolijk mee. Lekker rozig kunnen de meiden na hun spetterend avontuur naar boven. Lekker slapen. Alhoewel...?

Bedgevecht
Samen staan de meiden rechtop in bed. De kreten van plezier stoppen abrupt en twee onschuldige koppies kijken je aan. Norah (11 maanden) en Sophie (2 jaar en 9 maanden) houden de bedrand vast. Op de vloer liggen alle spullen uit Norah's bedje en omgeving verspreid. Alle spullen teruggestopt in bed en de meiden weer onder de deken. En ja hoor, even later gaan de meiden weer door met waar ze mee bezig waren :-) Heerlijk toch!

Bijna lopen
Norah loopt nu nog aan de handjes, maar dat duurt niet lang meer. Ze heeft er zin in. Zoals ze
staat te dansen wanneer ze muziek hoort, staat ze te popelen om te lopen. En als ze aan de hand wandelt, stopt ze graag een moment om een steentje op te pakken dat haar aandacht tijdens de wandeling heeft opgeslokt. En dan tijdens de wandeling komt zus Sophie op haar loopfiets voorbij getuft. Op weg naar buiten.

"Ga je op reis, Sophie?"
Sophie wil fietsen... En dan wil ze via de poort door het nauwe straatje achter de huizen fietsen, waar ze niet verder mag dan de stoep. "Afgesproken, Sophie?" Ja, is goed... ze knikt en vertrekt. En papa filmt haar tot ze uit het zicht is.

Natuurlijk ga je niet op reis tot de plek die je kunt zien. Als je reist, wil je net iets meer zien dan je je had voorgenomen. Zo ook Sophie. Papa neemt een kijkje, want de grote weg is wel eng. En daar staat Sophie. Op de stoep, maar wel een eind om de hoek. Ze kijkt aan het einde van de weg, leunt een tijdje op haar stuur en keert dan weer om. Iedere keer dat Sophie ging, rende papa naar de hoek, buiten het zicht. Voor de zekerheid, maar het was niet nodig. Elke keer weer keek Sophie nieuwsgierig om zich heen. En ging niet verder. Nog niet.

Vriendinnetje
Sophie heeft een vriendinnetje ontmoet in de straat, tijdens de reis die ze zelf ondernam. Ontdekken loont!

Gisteren speelden ze voor de tweede keer samen. Sophie mocht patatjes komen eten, want Vera was jarig.

Ruimte
Je vraagt je wel eens af, hoe kom je aan vriendjes en vriendinnetjes? Hoe leer je lopen? Hoe leer je je toetje eten?

Eerlijk? Het gaat allemaal vanzelf. Natuurlijk doe ik tekort aan alle moeite die gaat zitten in netjes leren eten, rommel opruimen, netjes gedragen, op de juiste momenten luisteren, maar dat doen we allemaal, omdat we vinden dat een kind zich moet gedragen op een manier die bij ons past, maar verder....? Voor de belangrijkste momenten kun je alleen maar ruimte geven. Ruimte om te vallen, ruimte om te ontdekken, ruimte om iets om te gooien, maar leren hoe je een lepel in je mond moet steken. Hoe je je ene voet voor de andere moet zetten. Dat is er echt niet bij hoor. Dat doen ze echt zelf. En papa en mama houden dan hun hart vast, terwijl ze uit het zicht toch zeker willen weten of het niet mis gaat.

Er zat anderhalve meter tussen Sophie en papa en een heg en een schaduw. Papa had geluk dat Sophie die nog niet zag. Al weet ze wel wat een schaduw is.

Tandjes, prikken, eten, kruipen

Norah is nu 8 maanden. En terwijl ik dit schrijf, kruipt ze behendig voorwaarts naar de auto waarmee ze wil spelen, een meisjesachtige auto weliswaar, maar een auto.

De dag begint vandaag goed. Norah werd tussen mama en papa wakker en keek de dag aan met een vrolijke oogopslag. Alsof ze wilde zeggen dat ze zich weer helemaal goed voelt. En dat na een dag als gisteren. Een dag waarop ze zo goed at, dat papa zich een lange nachtrust had voorgesteld.

We gaan naar Vietnam. Hiermee heeft straks ook Norah de wereld gezien van Los Angeles tot Saigon. Maar vóór vertrek moesten we nog even pasfoto's maken en natuurlijk prikken halen. En dat was gisteren. Uitgerekend op de dag waarop haar eerste tandje doorkwam. Da's natuurlijk tweemaal geluk, maar ook tweemaal pech.

Zowel Sophie als Norah moesten eraan geloven en dat betekent drie keer huilen. Drie keer? Ja, drie keer. Want dat je moet huilen als jij zelf een prik krijgt, spreekt voor zich. Maar zien dat je zus moet huilen als ze een prik krijgt, dat blijkt ook nog wel een huilbuitje waard. Dus brulden ze in stereo.

Gelukkig duurde dat niet lang. De meiden speelde vrolijk en gingen rustig slapen. Tot 's avonds laat. Toen voelde Norah zich toch te beroerd om lekker in haar bedje te slapen. Logisch, want papa voelde een ruw randje op haar onderste tandvlees. En ja hoor.... Een tandje!!!

Nou, brul maar lekker, denkt papa dan. Ik ben benieuwd waar jij je tanden in gaat zetten!

Het familiediner

Nee, niet van de hele familie, maar wel papa, mama, Anne Sophie en Norah Lynn. Sinds vorige week zitten we met zijn vieren aan tafel. En dat voelt een stuk completer zo.

En terwijl Sophie eet wat ze lekker vindt en vooral alleen dat, eet Norah het liefst alles. Een heerlijk geurende mix van rundvlees, tomaten en aardappel ging erin als ontbijtkoek. Het ontbijtkoek niet lang daarna ook. Al had ze daarbij een slimme meid naast zich die zich liever niet waagde aan guacomole, kip en gehakt, maar wel aan niet-gevulde taco's met ontbijtkoek die Sophie stiekem wist te pakken, nadat Norah ze had laten vallen. Dat was vast een heerlijke combinatie.

Norah groeit goed en begint te kruipen. Nog niet altijd uit eigen beweging. Soms moet ze zo hard brullen dat het lijkt alsof haar buikbewegingen haar voortstuwen. Dat is dan meer uit frustratie. Ze wil graag en je kunt zien dat ze er steeds meer lol in heeft. Lachend kijkt ze dan naar je op. Dat gaat gepaard met brabbels en gekir en naar het lijkt met iets dat op "papa" lijkt. Mama hoort dat, dus nee, het is niet papa's wens die sterker dan zijn luisterkwaliteit is.

Het hebben van twee kinderen slokt veel tijd op. Papa werkt de hele week (maar mag gelukkig een deel thuis werken). Mama is bezig nieuw werk te creeren en heeft net haar examens achter de rug. Die moet ze halen om zich over een tijdje officieel schoonheidsspecialiste te mogen noemen. De kinderopvang is sinds 1 januari niet meer. Dat maakt het wel even lastig. Voor ons, maar ook voor de kleintjes, want waar moet je je energie kwijt? Waar zie je andere kindjes? Op de creche kun je je helemaal uitleven en krijg en geef je de hele dag zoveel aandacht dat je 's avonds het gevoel krijgt dat je een zware werkdag achter de rug hebt.

Dan maar vaker samen boodschappen doen, de eendjes eten geven en natuurlijk... het zwembad weer  opzoeken. Eerst alleen met Sophie en nu ook met Norah. Je merkt steeds beter hoe leuk het is om twee kinderen te hebben die stiekem alle tijd mogen opslokken, omdat het zien hoe ze op elkaar reageren energie voor tien geeft.

Als Sophie Norah op de grond ziet huilen, dan komt ze even kijken of ze misschien een speentje wil. En als dat zo is, dan zoekt ze hem op. Als Norah in de schommelstoel zit, komt Sophie erbij zitten om een verhaaltje voor te lezen. Samen willen ze in bed liggen. Althans, Sophie wil en Norah's gezicht spreekt uit dat ze het erg leuk vindt. En zo vinden ze elkaar en groeien ze saampjes op.

Sinds kort is Sophie ons potjeskampioen. Elke dag geeft ze braaf aan als ze naar de wc moet voor een grote boodschap. Het gaat dan zo goed dat mama overmoedig wordt en haar zonder luier laat rond lopen. Totdat Sophie weer een natte broek heeft, omdat ze nog niet door heeft dat ze sneller moet zijn met naar het toilet lopen. Om haar te stimuleren zijn Sophie en mama naar de stad geweest om leuke hemdjes en onderbroeken te halen. Alles vind ze mooi. Vooral met Hello Kitty erop. Trots heeft ze haar ondergoed laten zien aan opa en oma. Het werd een hele modeshow via Skype. Nu gaat ze met nog meer plezier naar de wc. Ze is er erg ijverig in en lijkt het heel leuk te vinden. Vooral omdat ze na afloop een sticker mag uitzoeken en plakken op haar kroontjeskalender.

Papa en mama voelen zich soms een beetje gesloopt. De kinderopvang gaf meer lucht om studie, werk en nieuw werk op de rit te houden. Maar als je gesloopt in bed ligt en beide dochters hebben geen slaap, dan is er geen beter wellnesscenter dan het bed van 2 bij 2 meter met daarin de gezelligheid van het hele gezin. Heerlijk...

Norah is zojuist tijdens dit schrijven onder de bank beland. Ze kan kruipen, maar alleen nog achteruit. Een belangrijke les  in je leven. Je moet je realiseren dat kosten voor de baat gaan. Je gaat dus altijd eerst een stukje achteruit, voordat je vooruitgang boekt. Dus achteruitgang is eigenlijk ook vooruitgang. En stilstaan doen we zelden, behalve dan nu bij dit moment. Even kijken naar hoe ze daar ligt en haar dan voorzichtig onder de bank vandaan plukken ;-)

Nu al zusjesstrijd... ;-)

Vandaag zaten de meiden naast elkaar op de bank. Te kijken naar papa die al handenklappend en op een kindergitaar spelend liedjes aan het zingen was. Norah keek met grote ogen, Sophie klapte jubelend mee en vroeg zich tegelijkertijd af of Norah niet mee moest doen... Norah ook??

"Norah ook"... is een veelgehoorde kreet. En oh oh oh, wat wil Norah graag doen wat papa, mama en Sophie doen. Ze kijkt smekend als we eten.

Norah groeit dan ook als kool en lijkt in veel op haar zus, en in veel ook niet. Ze heeft haar eigen karakter. Heel beheerst, en ze is wat meer van het observeren, maar met een minder eigenwijze blik dan Sophie. En als Norah het niet naar haar zin heeft dan brult ze, als geen ander.

Papa zei in het begin dat hij niet zou vergelijken, maar dat is onmogelijk gebleken. Je vergelijkt en ziet daardoor de verschillen beter. En leert die verschillen waarderen.

Sophie is nu heerlijk actief en is een kletskous van jewelste, en soms vraag je je af... hoe was zij toen zij zo oud was als Norah nu, want pas dan kun je vergelijken. Daarom twee fotootjes.. zoek de verschillen.

 


De tussenstand

  • Sophie praat inmiddels een aardig woordje mee. Norah
    brabbelt.
  • Sophie begint verstoppertje te spelen. Norah draait zich om
    in haar box.
  • Norah begint steeds mee hapjes mee te eten. Sophie steeds
    minder.
  • Norah lacht steeds meer. Sophie leert steeds beter boos
    kijken.

Het meest hilarische moment is het moment waarop de twee
zussen naast elkaar liggen. Norah pakt met haar grijpgrage handjes de haren van
Sophie beet, tot grote ergernis van Sophie. Die moet van zich af leren bijten
en duwt haar veel te kleine zus, kijkt haar boos aan en zegt... "niet doen". Dat
kan ze dus mooi oefenen op haar kleine zus. Nu al. Arme Norah.

Papa en mama zijn gelukkig. Hoe kan het ook ander met Sophie
en Norah. Al kijkt mama soms een beetje verward.... Zou het Sophie zijn die
dagenlang non-stop kan rondlopen, eindeloos kan praten, herhalend kopjes koffie
en thee kan brengen, haar spullen overhoop haalt, weer opruimt, ondertussen
verder praat en je tot streng toespreken aanzet en in nul tijd later een traan
over je wang bezorgt omdat ze weer eens zo grappig kijkt dat je niet anders
kunt dan haar een dikke knuffel geven.

Norah ligt nu lekker op de bank te slapen. Haar armpjes
omhoog, haar oogopslag vredig en voldaan. Even nog en dan gaat ze naar haar
bedje.

Papa en mama ook

De meiden worden groot

Norah is een schatje. Was ze in het begin nog een echte baby die haar papa wanhopig kon maken, omdat papa even vergeten was dat babietjes nu eenmaal brullen als ze krampjes hebben. Domme papa. Laughing

Inmiddels hebben we ons tweede mazzeltje binnen. Opnieuw hebben we een meisje dat van slapen houdt. ' s Avonds lekker op tijd naar ben, 's morgens lekker doorslapen. Dat scheelt een hoop! En ze drinkt erg goed. Dat scheelt ook. Gisteren zat ze zelfs al verlekkerd te kijken terwijl we met zijn drieen aan het eten waren. Ze was letterlijk aan het watertanden!

High five momentje

Terwijl Norah groter groeit, ze weegt alweer ruim 5 kilo, wilde Sophie steeds vaker op het toilet zitten. Die wilde blijkbaar wel wat gewicht kwijt. Nooit gedacht dat we met de hele familie een high-five momentje zouden hebben in de badkamer. Dochterlief bleek een grote boodschap de wijde wereld in te hebben gestuurd. Twee jaar en één maand oud.

Zusjes

Het leukste van zusjes is toch wel dat ze elkaar kunnen vermaken. Daarom wilden papa en mama ook niet zoveel tijd tussen Sophie en Norah hebben. Nu al liggen de dames met veel plezier naast elkaar in het ledikant van Norah. OK, Sophie heeft nog een beetje de neiging om bovenop haar zusje te gaan zitten, maar al met al is het een superduo. Ze kletsen zelfs al met elkaar. In hun eigen taaltje dan. Het ziet er gezellig uit!

 

Crêche

Norah gaat inmiddels ook naar de crêche. Dat was wel even slikken. Ze is nog wel erg klein. Toch gaat het goed. Het was even wennen voor Norah, maar na twee dagen was ze gerustgesteld. De leidsters zijn goed voor haar. Ze heeft haar eigen dekentje en haar hondje, dat scheelt. Sophie vind het wel apart. Eerst haar zusje wegbrengen, daarna gaat ze zelf naar de ijsbeertjes. De groep voor "oude kindjes".

Toen het vorige week heel zonnig was, speelde Sophie buiten bij de crêche. De leidster van de groep van Norah was ook met Norah buiten gaan zitten. Sophie zag haar zitten en ging direct naar haar toe. Ze verloor haar niet meer uit het oog. En de andere kindjes ook niet, want die vonden dat toch wel bijzonder, zo'n klein zusje.

Inmiddels is Norah al een bekende op de crêche. Zo klein en zo'n mooi koppie! En, oh ja, haar stemvolume van de eerste twee dagen heeft ook wel bijgedragen aan haar naamsbekendheid. Een sterk Celine Dion gehalte zullen we maar zeggen. Laughing Hard en indrukwekkend. Maar voor papa's delicate gehoor iets teveel van het goede. Wink

Wakker in een vreemde wereld

Een vliegtuig vertrok, een huis werd leeg.

Twee kinderkamers die het gevoel geven dat er iets ontbreekt. Zo heb je drie dames in huis, zo geen één. Dat is toch wel even wennen.

Gelukkig is er het goede nieuws dat zowel Sophie als Norah de reis goed hebben doorstaan, en daarmee mama ook. Sophie was wél een beetje hyper, maar ja, wat wil je, na een vlucht van minstens twaalf uur. Los Angeles is weer wat engeltjes rijker.

Norah had natuurlijk haar bedje. Daar kon ze de hele weg in slapen. Dat moet ook wel, want zo lang zitten is voor een volwassene niet leuk, laat staan voor een meisje van 9 weken. Sophie had haar eigen stoel. Ik ben benieuwd hoe dat is bevallen.

Wakker in een vreemde wereld. En dat is ook zo. Ik zit hier in ons grijze koude kikkerlandje met de verwarming aan, hartje zomer in een leeg huis. Een vreemde wereld, wetende dat de dames op stap zijn naar sunny California.

Gelukkig hebben we Skype. Zo maar even bellen. Even hun gezichten weerzien.

OK, het lied "Wakker in een vreemde wereld" heeft hier niets mee te maken, maar ik wil hem je toch niet onthouden...

Volgende pagina »

Laatste foto's

Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Laatste foto's
Oktober/November 2012

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: